"Vanuit dit harteloze bed schrijf ik jullie, lieve kinderen en kleinkinderen": de laatste brief van deze opa, slachtoffer van Covid - BekijkDezeVideo.nl
x
Door gebruik te maken van deze site, stemt u in met de manier waarop wij cookies gebruiken om uw ervaring te verbeteren. Meer weten Ok
x
"Vanuit dit harteloze bed schrijf ik…
Het verpleeghuis geeft deze 94-jarige bewoner een kussen met het gezicht van zijn overleden vrouw: hij barstte in tranen uit Zelfgemaakte beschermende maskers: het eenvoudige project om ze in slechts een paar stappen thuis te maken

"Vanuit dit harteloze bed schrijf ik jullie, lieve kinderen en kleinkinderen": de laatste brief van deze opa, slachtoffer van Covid

Door Janine
73.679
Advertisement

In een periode waarin besmettingen van Covid-19 steeds vaker voorkomen in verpleeghuizen over de hele wereld, komen honderdduizenden grootouders en ouders om het leven als gevolg van deze besmetting binnen privé-structuren, waardoor er geleidelijk een onoverbrugbare leegte overblijft bij de naaste familieleden die ze niet kunnen zien voor een allerlaatste afscheid. Een brief die is geschreven door een anonieme oudere patiënt, voordat hij stierf in een verpleeghuis, ontroerde de hele wereld.

via: Interris
foto: Pixnio

De ontroerende brief van een Italiaanse grootvader is in korte tijd het web rond gegaan en werd voor het eerst gepubliceerd door het tijdschrift Interris. Dit zijn de ontroerende woorden: "Vanuit dit harteloze bed kies ik ervoor om jullie, mijn lieve kinderen en kleinkinderen, te schrijven. (Ik heb het stiekem aan zuster Chiara gegeven in de hoop dat jullie het na mijn dood kunnen lezen.) Ik begrijp dat ik niet lang meer heb, uit mijn adem heb ik het gevoel dat ik alleen deze dunne hand heb om een ​​pen vast te houden die ik heb ontvangen van een jonge vrouw van jouw leeftijd, lieve Elisa. Zij is de enige persoon in dit hospice die me een glimlach heeft gegeven, maar sinds ook zij een masker draagt kan ik slechts een klein beetje licht in haar ogen zien; een andere blik dan die van de andere assistenten die je niet eens begroeten. Ik wilde het je niet vertellen om geen medelijden te hebben, omdat ik weet hoeveel je hebt geleden door me achter te laten in deze prachtige "gevangenis".

Ik herinner me een tekst die geschreven was door die priester uit Emilia Romagna, Don Oreste Benziche die deze plaatsen "gouden gevangenissen" noemde. Toen leek het overdreven, maar ik ben van gedachten veranderd. Het lijkt of er niets ontbreekt, maar dat is niet zo... het belangrijkste wat ik mis, is jullie liefkozing, het vele malen per dag horen "hoe gaat het met je, opa?”, de knuffels en de vele kussen, het geschreeuw van jullie moeder en dan die zogenaamde pijn van mij om de aandacht af te leiden en alles te doen vergeten. De afgelopen maanden heb ik de geur van mijn huis, jullie parfum, de glimlachen, jullie mijn verhalen vertellen en zelfs de vele discussies gemist. Dit is leven, in een familie zijn, met mensen die van elkaar houden en je geliefd doen voelen en jullie hebben zoveel van me gehouden door me niet alleen te laten voelen na de dood van die vrouw met wie ik 60 jaar samen leefde, altijd samen.

foto: Pexels

In 85 jaar heb ik zoveel gezien en hoe kon ik de ellende van mijn kindertijd vergeten, de strijd van mijn vader om zich te laten gelden, mijn moeder altijd alert op elke ademhaling en dan de charme van die school die als een droom was om naartoe te gaan, een vreugde, een eer. De juf was als een tweede moeder en het behalen van een goed cijfer was een feest voor iedereen. En dan, op de afstudeerdag en mijn eerste toespraak voor de rechtbank. Hoeveel "dankjewels” moet ik zeggen, een oneindigheid aan mijn vrouw dat ze mij heeft verdragen, aan jullie kinderen dat jullie mij altijd hebben vergeven, aan mijn kleinkinderen voor jullie onvoorwaardelijke liefde. Vrienden, die paar echte, die echt maar in één hand kunnen worden geteld, zoals de Bijbel zegt en wat te zeggen, zelfs de priester, ik moet hem bedanken voor het geven van de vrijspraak van mijn zonden en voor de mooie woorden die zijn uitgesproken tijdens de begrafenis van mijn vrouw.

Nu kan ik niet meer schrijven en daarom moet ik in ieder geval één ding zeggen tegen mijn kleinkinderen... en misschien tegen iedereen in de wereld. Het was niet je moeder die me hierheen bracht, maar ik was degene die mijn kinderen, jullie ouders, overtuigde om niemand tot last te zijn. In mijn leven wilde ik nooit iemand tot last zijn, misschien was het ook uit trots en toen ik zag dat ik niet langer zelfstandig was, kon ik jullie deze slechte herinnering aan mij, aan een volkomen hulpeloze man, die geen enkele functie kon vervullen, niet achterlaten.

Ik kon me natuurlijk niet voorstellen dat ik op zo'n plek zou belanden. Alles lijkt schoon en netjes, er zijn ook wat beleefde mensen, maar in feite zijn we maar cijfers, voor mij was het alsof ik al een koelcel binnenging. De afgelopen maanden heb ik me ook meerdere keren afgevraagd: waarom kozen ze voor deze baan als ze altijd nerveus, chagrijnig, slecht zijn? Op een keer fluisterde die schoonmaakster in mijn oor: 'Weet je waarom ze schreeuwt als ze praat? Omdat ze altijd vertelt hoe gewelddadig haar vader was, met welke ogen kijkt zo iemand naar een man?”. Dat God genadig is met haar. Maar waarom doet ze dit werk? Diende deze grote psychologie, die ik de afgelopen decennia zo verheven heb gezien, alleen om de zwaksten te schaden? Om alle gewetens en rechtbanken te manipuleren? Ik wil niets anders toevoegen omdat ik niet op zoek ben naar wraak. Maar ik zou graag willen dat jullie allemaal weten dat er voor mij geen rusthuizen zouden moeten zijn, de verpleeghuizen, de gouden "gevangenissen" en daarom, ja, nu ik stervende ben, kan ik het zeggen: ik heb er spijt van. Als ik het over kon doen, zou ik mijn dochter smeken om me tot de laatste adem bij jullie te laten blijven, in ieder geval zou de pijn van jullie tranen samen met de mijne meer zin hebben gehad dan die van een arme oude man, die hier anoniem is, geïsoleerd en behandeld als een roestig voorwerp en daarom ook gevaarlijk.

Dit Coronavirus zal ons naar de galg brengen, maar ik voelde het al door het geschreeuw en de onbeschofte manieren die ik nog wat langer zal moeten doorstaan​​... onlangs heeft de verpleegster al aangekondigd dat als ik verslechter, ze me misschien aan de beademing leggen, maar misschien ook niet. Mijn waardigheid als man, een respectabele en altijd vriendelijk en beleefd persoon is al vermoord. Weet je Michelina, ze hebben me pas geschoren toen ze wisten dat je eraan kwam. Maar doe alsjeblieft niets... Ik zoek geen aardse gerechtigheid, ook dit was vaak zo teleurstellend en ongelukkig. Maar laat mijn kleinkinderen (en alle kinderen en kleinkinderen) weten dat er vóór het Coronavirus nog iets ernstigers was dat doodde: de afwezigheid van het minste respect voor de ander, de meest totale onverschilligheid. En wij, de oude mensen, genoemd als een nummer, als we er niet meer zijn, zullen we vanuit de hemel blijven kloppen naar die gewetens die ons ernstig hebben beledigd totdat ze wakker worden, van koers veranderen, voordat hen wordt aangedaan, wat ons is aangedaan.

Jullie opa.”

Een heldere, ontroerende brief die ons aan het denken zet over de huidige situatie, het belang van grootouders en ouders van over de hele wereld, en de betekenis van de herinnering en het leven zelf.

Advertisement

Laat een opmerking achter!

Advertisement
Advertisement
x

Log alsjeblieft in om een video te uploaden

Registreer je met Facebook in twee eenvoudige stappen!
(We gebruiken Facebook enkel om de registratie te versnellen we plaatsen NIKS op jouw tijdslijn)

Login met Facebook

Vond je de video leuk?

Klik op "vind ik leuk" om op de hoogste te blijven en niet de beste video's te missen.

×

Ik ben al fan, bedankt